13/5/2007 - ANNELER GÜNÜNÜZ KUTLU OLSUN

Tüm annelerin ,anne gibi hissedenlerin, anne adaylarının günlerini kutluyor önlerinde saygıyla eğiliyorum.

ANNE KARNINDAKİ İKİZ KARDEŞLER

Anne rahmine düsen ikiz kardeşler önceleri herşeyden habersizmiş. Haftalar birbirini izledikçe onlar da gelişmişler. Elleri, ayakları, iç organları oluşmaya başlamış. Bu arada, etraflarında olup biteni farketmeye başlamışlar. Bulundukları rahat, güvenli yeri tanıdıkça mutlulukları artmış. Birbirlerine hep ayni şeyi söylüyorlarmış: "Anne rahmine düşmemiz, burada yaşamamız ne harika değil mi? Hayat ne güzel şey be kardeşim!" Büyüdükçe, içinde yaşadıkları dünyayı keşfe koyulmuşlar. Öyle ya, hayatın kaynağı neymiş? İşte bunu araştırırken, karşılarına anneleriyle onları birbirine bağlayan kordon çıkmış. Bu kordon sayesinde, hiçbir zahmet çekmeden, güven içinde beslenip büyütüldüklerini tesbit etmişler. "Annemizin şefkati ne kadar büyük! Bize bu kordonla ihtiyacımız olan herşeyi gönderiyor." Artık aylar birbiri ardınca geçiyor, ikizler hızla büyüyor, diğer bir deyişle "yolu! n sonu"na yaklaşıyormuş. Bu değişiklikleri hayretle gözlemlerken, bir gün gelip bu güzelim dünyayı terk edeceklerinin işaretlerini almaya başlamışlar. Dokuzuncu aya yaklaştıklarında, bu işaretleri daha kuvvetli hissetmeye başlamışlar. Durumdan telaşlanan ikizlerden birisi diğerine sormuş: "Neler oluyor? Bütün bunların anlamı nedir" Öteki daha sakin ve aklı basındaymış. Üstelik, bulundukları bu dünya çoğu zaman ona yetmiyor; duyguları daha geniş bir âlemi arzuluyormuş. O cevap vermiş: "Bütün bunlar, bu dünyada daha fazla kalamayacağız anlamına geliyor." Ve eklemiş: "Buradaki hayatimizin sonuna yaklaşıyoruz." "Ama ben gitmek istemiyorum" diye haykırmış kardeşi. "Hep burada kalmak istiyorum." "Elimizden gelen birşey yok. Hem, belki doğumdan sonra hayat vardır." "Bize hayat veren o kordon kesildikten sonra bu nasıl mümkün olabilir ki?" diye cevaplamış öteki. "Bize hayat veren kordon kesilirse nasıl hayatta kal! abiliriz, söyler misin bana? Hem, bak bizden önce başkaları da buraya gelmiş ve sonra da gitmişler. Hiçbirisi geri gelmemiş ki bize doğumdan sonra hayat olduğunu söylesin. Hayır, bu herşeyin sonu olacak." Bütün bunları söyledikten sonra eklemiş: "Hem, belki de anne diye birşey de yok!" "Olmak zorunda" diye itiraz etmiş kardeşi. "Buraya başka türlü nasıl gelmiş olabiliriz, nasıl hayatta kalabiliriz ki?" "Sen hiç anneni gördün mü?" diye üstelemiş öteki. "O belki de sadece zihinlerimizde var. Bir annemiz olduğu düşüncesi bizi rahatlattığı için onu belki de biz uydurduk." Böylece, anne rahmindeki son günleri derin sorgulamalar ve tartışmalarla geçmiş. Sonunda doğum ani gelmiş çatmış. İkizler dünyalarını terk ettiklerinde gözlerini başka bir dünyaya açmışlar ve sevinçten ağlamaya başlamışlar. Çünkü gördükleri manzara hayallerinin bile ötesindeymiş. (Anthony de Mello'dan)

2009-04-17 21:01:30 - egerki lidersen ön sayfada ya kendin yada çor çocugun olur

2009-04-17 20:57:11 - şehitligi gerçegi

2007-06-01 11:30:20 - Mutlu hafta sonları....

2007-05-31 10:59:13 - yazı

2007-05-29 10:19:08 - merhaba

2007-05-20 10:22:03 - :))

2007-05-19 14:34:15 - slm

2007-05-18 23:50:17 - :)

2007-05-17 18:37:12 - UMUTLU AKŞAMLAR DOST AŞKIM... :)

2007-05-15 19:55:54 - öykümce

2007-05-15 14:06:07 - merhabalar

2007-05-14 22:51:16 - Merhaba arkadasim

2007-05-14 21:34:53 - :))

2007-05-14 18:39:23 - KUTLU OLSUN...

2007-05-14 18:04:22 - petunyacım

2007-05-14 10:42:48 - merhaba

2007-05-14 10:36:28 - :))

2007-05-13 20:48:39 - .............

2007-05-13 19:50:35 - serpilce

2007-05-13 17:37:15 - kutlu olsun